İşte Yakup Boncuk un köşe yazısı;

BEKLEMEK NE ZORMUŞ!..

Hayatta en çok sıkıldığım,tahammül edemediğim şeylerin başında beklemek gelir..
Sıra beklemek...
Hastanın başında beklemek...
Fatura kuyruğunda beklemek..
Bankalarda beklemek...
Bunlar demek ki çok basit ve sıradan şeylermiş.
Hayatta en zor ve kötü beklemek birinin yokluğunda yaşanıyormuş..
Eskiömerli mahallesinden tanıdığım arkadaşım Aydın Öztürk 30 Ocak’tan bu yana Nedim Balkış adlı arkadaşı ile birlikte kayıp.
Balıkçılık yapan bu iki arkadaştan o günden bu yana haber alınamıyor..
Ailesi, arkadaşları, mahalleli bırakı saati, günlerdir bekliyor...
Aydın’ın ve arkadaşı Nedim’in ne ölüsü var, ne dirisi..
Temennimiz sağ olarak bir yerlerde mahsur kalmış olsun. Sağ salim bulunsun diyedir..
Dün sabah Eskiömerli mahallesindeki evlerinin önünden geçerken 12-13 arkadaşıı gördüm.Kapıda da iki taksi bekliyordu ...
Tanıdığım arkadaşlara sordum, “Aydın’dan bir haber var mı?” diye.
“Şimdi tekrar aramaya gideceğiz” dediler..
Gerçekten de bu tür durumlarda beklemek,ya da o kaybolan kişileri aramak insanlara acı veriyor.. Bu durum gerçekten de çok kötü..
**
Bundan yaklaşık 11-12 yıl evveldi.
Beylice köyünden Kahraman adlı bir genç de arkadaşları ile birlikte Keşbükü’ne gitmişti. Orada suda yıkanırlarken Kahraman kayboldu.. Günlerce arama yapıldı, ailesi Kahraman’ın bulunmas için ümitle bekledi.. Ancak bu gencin sağ veya ölü olduğuna dair tek ipucu bulunamadı..
O gün bugündür ailesi oğullarını bekliyor..
Ne kadar zor bir durum..
Allah kimseye böyle bir beklemeyle karşı karşıya bırakmasın..
**
Yine bir başka bekleme kousu...
Dün kivrem Fethi Çevikaslanların evine uğradığımda Bedriye teyze’nin ağırlaştığı ve mide kanaması geçirip yoğun bakıma alındığını öğrendim.
Koca adam Fethi Çevikaslan, yoğun bakımın kapısında ağlıyor.. 60 yıllık hayat arkadaşının iyileşmesi, tekrar evine dönmesi için Allah’a dua ediyor..
Bekliyoruz, Bedriye ananın iyileşmesini..
Çok şükür dün akşam satlerinde iyi haberi geldi.
Takviye olarak verilen A RH Pozitif kan ve doktorların zamanında müdahalesi,oğul Erdal Çevikaslan’ın annesini hastaneye zamanında yetiştirmesi sayesinde inanıyorum ki Yüce Allah’ım Bedriye anamızı bizlerden ayırmayacak, yeniden yuvasına dönecek.
Gördüğünüz gibi onlar bekliyor, diğerleri bekliyor...
Bizler bekliyoruz...
Hepsi de iyi haberlerini, sağlık haberlerini almak için..
“Allah’ım kimseyi darda komasın, çare aratmasın” derler ya..
Bu cuma günü bu temennileriben de bir kez daha yinelemek istiyorum..
Hepimize hayatın çileli ve dikenli yollarında düşen en önemli şey ise sabırmış meğer...
Sabır..Sabır.. Sabır..
Bizde sabırla bekliyoruz...
Sabretmenin sonu iyi olacak inşallah...